De lichten waren uit en de barman was aan het afsluiten. We wisten toch nog een glaasje los te krijgen dat we dan wel buiten zouden opdrinken.

Op weg naar de uitgang lopen vier mannen ons tegemoet en een van hen, de luidruchtigste, ziet mijn camera en wil graag op de foto. Lachend schenkt hij zichzelf een glas in en poseert triomfantelijk met de barman. Inmiddels zijn alle lichten weer aan. Drank moet buiten beeld blijven en of ik verder aan iedereen wil vertellen dat deze man een simpele figuur is. Ik zal mijn best doen en schiet een plaatje. Of ik wel weet wie deze man is? Vraagt een van de andere mannen. Geen idee zeg ik en we willen de bar verlaten.

De simpele figuur blijkt zo gecharmeerd dat ik hem heb gefotografeerd zonder te weten wie hij was, dat we dringend worden verzocht met hem mee te drinken. De overige mannen drinken fris en als we sigaretten aanbieden valt onze wijndrinker tegen hen uit. Ze mogen ze niet aannemen.
We drinken er op los en onze man wil met iedereen op de foto. Hij begint een warrig verhaal over zijn vrouw in Marokko en zegt dat hij morgen een vliegtuig zal sturen om ons erheen te vliegen. Ze is bijna jarig en het lijkt hem leuk, bij wijze van verassing, dat we een kleine reportage voor haar maken en het liefst gefotografeerd lachend op haar paard.

Uiteindelijk wordt het nu ook duidelijk wie deze man is. Prins van Marokko, getrouwd met de zus van de koning. Hij vraagt nu ook wat wij hem daarvoor willen betalen. We vertellen dat het ons toch beter lijkt wanneer hij ons betaald in plaats van wij hem. Hij vind het prachtig, weer proosten en weer een plaatje. Zeg het maar, hoeveel wil je hebben? Geen idee…. Uiteindelijk komen we een envelop met verrassing overeen en om te beginnen wil hij ons prijzige hotel betalen. Tot zijn ontsteltenis heeft er al iemand voor ons betaald en hij knipt met zijn vingers naar een van zijn lijfwachten. Deze haalt een dikke stapel van vijfhonderdeuro biljetten uit zijn borstzak, geeft er een aan de prins en deze wappert er nu mee voor Martin’s neus. Het zou wel heel onbeschoft zijn zo’n aanbod van de prins te weigeren, aannemen dus. Ook ik krijg een biljet voorgehouden, “Don’t even hesitate!” zegt de lijfwacht terwijl hij stevig in mijn arm knijpt. Ik neem het onmiddellijk aan. De uitgaven worden in een bloknootje genoteerd.

De prins zegt nu lachend dat ik een glas wijn voor hem moet kopen en vraagt wat ik daar voor over zou hebben. Wat zal ik betalen voor een glas voor de Prins? Voor een simpel man betaal ik een simpele prijs zeg ik. Ik dacht aan een paar euro. Hij vindt het geweldig, weer een plaatje, enorme pret.

We spreken af dat ik de volgende dag met de lijfwacht zal bellen over het vliegtuig. Het telefoonnummer dat we hebben gekregen geeft de eerste paar dagen geen gehoor maar later wordt er toch door de lijfwacht opgenomen. “Ah, yes, you’re the photographer, I’ll talk with the prins and call you back.”